Jezus uwalnia człowieka opanowanego przez legion złych duchów
1 Przypłynęli na drugi brzeg jeziora, do kraju Gerazeńczyków [na wschodnim brzegu, zamieszkanym głównie przez pogan]1. 2 Kiedy tylko Jezus wysiadł z łodzi, wyszedł Mu naprzeciw z grobów [wykutych w skałach grot] człowiek opanowany przez złego ducha. 3 Mieszkał w grobach i nikt nie mógł go już związać, nawet łańcuchem. 4 Wiele razy skuwano mu nogi i ręce łańcuchami, ale on zrywał łańcuchy i kruszył kajdany. Nikt nie był w stanie go poskromić. 5 Dniem i nocą krzyczał w grobach i po górach, i kaleczył się kamieniami. 6 Kiedy z daleka zobaczył Jezusa, przybiegł, padł przed Nim na kolana 7 i zawołał wielkim głosem: „Czego ode mnie chcesz, Jezusie, Synu Boga Najwyższego [tak poganie nazywali Boga Izraela]? Zaklinam Cię na Boga, nie dręcz mnie!”. 8 Jezus bowiem mówił do niego: „Zły duchu, wyjdź z tego człowieka!”. 9 Zapytał go też: „Jak ci na imię?”. Odpowiedział: „Na imię mi Legion [rzymski oddział liczący kilka tysięcy żołnierzy], bo jest nas wielu”. 10 I usilnie prosił Jezusa, żeby nie wyganiał ich z tej okolicy. 11 A na zboczu góry pasło się wielkie stado świń [zwierząt, które Prawo uznawało za nieczyste]. 12 Złe duchy prosiły Go: „Poślij nas w te świnie, niech w nie wejdziemy!”. 13 Pozwolił im. Wtedy złe duchy wyszły z człowieka i weszły w świnie. Stado, około dwóch tysięcy, rzuciło się po stromym zboczu do jeziora i utonęło. 14 Pasterze uciekli i rozpowiedzieli o tym w mieście i po wsiach. Ludzie przyszli zobaczyć, co się stało. 15 Przyszli do Jezusa i zobaczyli tego, który był opanowany przez legion złych duchów. Siedział ubrany i był przy zdrowych zmysłach. I przestraszyli się. 16 Świadkowie opowiedzieli im, co się stało z tym człowiekiem i ze świniami. 17 Wtedy zaczęli prosić Jezusa, żeby odszedł z ich okolicy. 18 Kiedy Jezus wsiadał do łodzi, człowiek, który był opanowany przez złe duchy, prosił Go, żeby mógł z Nim zostać. 19 Jezus jednak nie pozwolił mu na to, tylko powiedział: „Idź do domu, do swoich, i opowiedz im, jak wiele Pan dla ciebie zrobił i jak się nad tobą zlitował” [tym razem Jezus nie każe milczeć, bo jest wśród pogan]2. 20 Ten odszedł i zaczął rozgłaszać w Dekapolu [związku greckich miast na wschód od Jordanu], jak wiele zrobił dla niego Jezus. A wszyscy się dziwili.
Jezus uzdrawia kobietę i wskrzesza córkę Jaira
21 Kiedy Jezus przeprawił się łodzią z powrotem na drugi brzeg, zebrał się przy Nim wielki tłum. Był wtedy nad jeziorem. 22 Przyszedł jeden z przełożonych synagogi [odpowiedzialnych za nabożeństwa], imieniem Jair. Kiedy zobaczył Jezusa, padł Mu do nóg 23 i gorąco Go prosił: „Moja córeczka umiera. Przyjdź i połóż na niej ręce, żeby została uratowana i żyła”3. 24 Jezus poszedł z nim. Szedł za Nim wielki tłum i zewsząd na Niego napierał.
25 Była tam kobieta, która od dwunastu lat cierpiała na krwotok [przez to według Prawa była nieczysta]. 26 Wiele wycierpiała od różnych lekarzy i wydała na nich wszystko, co miała, ale nic jej nie pomogło. Przeciwnie, było z nią coraz gorzej. 27 Usłyszała o Jezusie. Podeszła w tłumie od tyłu i dotknęła Jego płaszcza. 28 Mówiła sobie bowiem: „Jeśli dotknę choćby Jego płaszcza, będę zdrowa”. 29 Krwotok natychmiast ustał i poczuła w swoim ciele, że została uzdrowiona z choroby. 30 Jezus od razu poczuł, że wyszła z Niego moc. Odwrócił się w tłumie i zapytał: „Kto dotknął mojego płaszcza?”. 31 Uczniowie odpowiedzieli Mu: „Widzisz, jak tłum na Ciebie napiera, a pytasz: »Kto Mnie dotknął?«”. 32 On jednak rozglądał się, żeby zobaczyć tę, która to zrobiła. 33 Kobieta, przestraszona i drżąca, bo wiedziała, co się z nią stało, podeszła, padła przed Nim i powiedziała Mu całą prawdę. 34 A On powiedział do niej: „Córko, twoja wiara cię uzdrowiła4. Idź w pokoju [pożegnanie, które jest też Bożym błogosławieństwem] i bądź wolna od swojej choroby”.
35 Jeszcze mówił, gdy z domu przełożonego synagogi przyszli ludzie i powiedzieli: „Twoja córka umarła. Po co jeszcze trudzisz Nauczyciela?”. 36 Jezus usłyszał, co mówią, i powiedział do przełożonego synagogi: „Nie bój się, tylko wierz!”. 37 Nie pozwolił nikomu iść ze sobą oprócz Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakuba [tych trzech uczniów będzie też przy przemienieniu i w Getsemani]5. 38 Przyszli do domu przełożonego synagogi. Jezus zobaczył zamieszanie, ludzi, którzy płakali i głośno zawodzili [przy zmarłym zbierały się płaczki i grający na fletach]. 39 Wszedł i powiedział do nich: „Dlaczego robicie zamieszanie i płaczecie? Dziecko nie umarło, tylko śpi” [dla Jezusa śmierć jest jak sen, z którego może obudzić]. 40 A oni Go wyśmiewali. On jednak wszystkich wyprosił, wziął ze sobą ojca i matkę dziecka oraz tych, którzy z Nim byli, i wszedł tam, gdzie leżało dziecko. 41 Wziął dziewczynkę za rękę i powiedział do niej: „Talitha kum”, co znaczy: „Dziewczynko, mówię ci, wstań!”6. 42 Dziewczynka natychmiast wstała i zaczęła chodzić. Miała bowiem dwanaście lat. Wszyscy byli zupełnie zdumieni. 43 Jezus stanowczo im przykazał, żeby nikt się o tym nie dowiedział. I kazał dać jej coś do jedzenia [to znak, że naprawdę żyje].