Przypowieść o siewcy
1 Jezus znowu zaczął nauczać nad jeziorem [Jeziorem Galilejskim]. Zebrał się przy Nim tak wielki tłum, że wsiadł do łodzi i usiadł w niej na jeziorze [nauczyciel zwykle nauczał na siedząco], a cały tłum stał na brzegu. 2 Uczył ich wielu rzeczy w przypowieściach [obrazowych opowieściach]. Mówił im: 3 „Słuchajcie! Siewca wyszedł siać. 4 Kiedy siał, część ziarna upadła na drogę. Przyleciały ptaki i je wydziobały. 5 Inne upadło na skalisty grunt [cienką warstwę ziemi na skale], gdzie nie miało wiele ziemi. Szybko wzeszło, bo ziemia była płytka. 6 Ale kiedy wzeszło słońce, przypaliło je, a ono uschło, bo nie miało korzeni. 7 Inne upadło między ciernie. Ciernie wyrosły, zagłuszyły je i nie wydało plonu. 8 A inne upadło na dobrą ziemię. Wzeszło, wyrosło i wydało plon: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny” [niezwykle obfity]. 9 I dodał: „Kto ma uszy, niech słucha!” [niech się zastanowi, co to znaczy].
Dlaczego Jezus mówi w przypowieściach
10 Kiedy Jezus był już sam, ci, którzy byli przy Nim, razem z Dwunastoma pytali Go o przypowieści. 11 Odpowiedział im: „Wam została dana tajemnica królestwa Bożego [Boży zamiar, który objawia się w Jezusie]1. Dla tych, którzy są na zewnątrz [nie należą do grona uczniów], wszystko jest w przypowieściach, 12 żeby patrzyli i patrzyli, a nie widzieli, żeby słuchali i słuchali, a nie rozumieli. Inaczej zwróciliby się do Boga i otrzymaliby przebaczenie”2.
Jezus wyjaśnia przypowieść o siewcy
13 Potem powiedział do nich: „Nie rozumiecie tej przypowieści? To jak zrozumiecie wszystkie inne? 14 Siewca sieje słowo [Dobrą Nowinę o królestwie Bożym]. 15 Ziarno na drodze to ci, w których sieje się słowo, ale kiedy tylko je usłyszą, zaraz przychodzi szatan i zabiera słowo, które w nich zasiano. 16 Podobnie ziarno na skalistym gruncie to ci, którzy słyszą słowo i od razu przyjmują je z radością. 17 Nie mają jednak w sobie korzeni i są niestali. Kiedy potem z powodu słowa przychodzą trudności albo prześladowanie, zaraz się załamują3. 18 Inni to ziarno zasiane między cierniami. To ci, którzy słuchają słowa, 19 ale troski tego świata, złudne bogactwo4 i inne pragnienia wkradają się i zagłuszają słowo, więc nie przynosi plonu. 20 A ziarno zasiane na dobrej ziemi to ci, którzy słuchają słowa, przyjmują je i przynoszą plon: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny”.
Lampa i miara
21 Mówił też do nich: „Czy przynosi się lampę [małą lampkę oliwną] po to, żeby postawić ją pod naczyniem5 albo pod łóżkiem? Przecież po to, żeby postawić ją na podstawce! 22 Nie ma nic ukrytego, co nie wyjdzie na jaw, ani nic tajnego, co nie stanie się jawne. 23 Kto ma uszy, niech słucha!”. 24 Mówił im też: „Uważajcie na to, co słyszycie. Jaką miarą mierzycie, taką Bóg odmierzy wam, a nawet doda więcej [tak hojnie, jak wy przyjmujecie słowo]. 25 Kto ma, temu zostanie dane. A kto nie ma, straci nawet to, co ma” [kto przyjmuje słowo, rozumie coraz więcej].
Ziarno, które rośnie samo
26 Mówił dalej: „Z królestwem Bożym jest jak z człowiekiem, który rzuca ziarno w ziemię. 27 Śpi i wstaje, mijają noce i dni, a ziarno kiełkuje i rośnie. On sam nie wie jak. 28 Ziemia sama z siebie wydaje plon: najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. 29 A kiedy zboże dojrzeje, od razu bierze się do niego z sierpem, bo nadeszło żniwo” [obraz Bożego sądu na końcu czasów]6.
Ziarno gorczycy
30 Mówił też: „Do czego porównamy królestwo Boże? Jaką przypowieścią je opiszemy? 31 Jest jak ziarno gorczycy [rośliny o bardzo drobnych nasionach]. Kiedy się je sieje, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. 32 Ale kiedy zostanie zasiane, wyrasta i staje się większe od wszystkich roślin w ogrodzie. Wypuszcza tak wielkie gałęzie, że w jego cieniu mogą gnieździć się ptaki” [obraz królestwa, które przyjmuje wszystkie narody]7.
Jezus naucza w przypowieściach
33 W wielu takich przypowieściach mówił im o Bogu8, na ile mogli to zrozumieć. 34 Bez przypowieści do nich nie mówił. Ale swoim uczniom, kiedy byli sami, wszystko wyjaśniał.
Jezus ucisza burzę
35 Tego samego dnia, gdy zapadł wieczór, powiedział do nich: „Przeprawmy się na drugi brzeg” [na wschodni brzeg jeziora, zamieszkany głównie przez pogan]. 36 Zostawili więc tłum i zabrali Go ze sobą w łodzi, w której już był. Płynęły z Nim też inne łodzie. 37 Nagle zerwał się gwałtowny wicher [takie burze spadają na jezioro nagle z okolicznych gór]. Fale wdzierały się do łodzi, tak że już napełniała się wodą. 38 A On spał na rufie, z głową na poduszce. Obudzili Go i powiedzieli: „Nauczycielu, nie obchodzi Cię, że giniemy?”. 39 Wstał, ostro skarcił wiatr i powiedział do jeziora: „Milcz! Ucisz się!”9. Wiatr ustał i zrobiło się zupełnie cicho. 40 A do nich powiedział: „Dlaczego tak się boicie? Jeszcze nie macie wiary?”. 41 Ogarnął ich wielki strach [lęk wobec Bożej mocy]. Mówili jeden do drugiego: „Kim On właściwie jest, że nawet wiatr i jezioro Go słuchają?”.