Jezus uzdrawia człowieka z bezwładną ręką
1 Jezus znowu wszedł do synagogi [w Kafarnaum, w szabat]. Był tam człowiek, który miał bezwładną rękę1. 2 A oni [faryzeusze, zob. w. 6] obserwowali Jezusa, czy uzdrowi go w szabat, żeby móc Go oskarżyć [o łamanie szabatu; według ich zasad w szabat wolno było leczyć tylko w zagrożeniu życia]. 3 Jezus powiedział do człowieka z bezwładną ręką: „Wstań i chodź tu, na środek”. 4 A ich zapytał: „Co wolno w szabat: zrobić coś dobrego czy coś złego? Uratować życie czy je zniszczyć?” [kto odmawia pomocy, czyni zło]. Oni jednak milczeli. 5 Jezus popatrzył na nich z gniewem, zasmucony tym, że ich serca są tak twarde [zamknięte na Boga i na cierpienie człowieka]2. Potem powiedział do tego człowieka: „Wyciągnij rękę!”. Wyciągnął, a jego ręka była znowu zdrowa. 6 Faryzeusze wyszli i od razu zaczęli się naradzać ze zwolennikami Heroda [stronnikami króla Heroda Antypasa, władcy Galilei]3, jak zabić Jezusa.
Tłumy nad jeziorem
7 Jezus odszedł ze swoimi uczniami nad jezioro. Szły za Nim wielkie tłumy z Galilei. Także z Judei, 8 z Jerozolimy, z Idumei [krainy na południe od Judei], z terenów za Jordanem [na wschód od rzeki] i z okolic Tyru i Sydonu [miast na wybrzeżu, w dzisiejszym Libanie] przychodziło do Niego mnóstwo ludzi, bo słyszeli, czego dokonuje. 9 Jezus kazał uczniom przygotować dla Niego łódź, żeby tłum Go nie przygniótł [z łodzi mógł przemawiać do ludzi na brzegu]. 10 Uzdrowił bowiem wielu, więc wszyscy chorzy pchali się do Niego, żeby Go dotknąć. 11 Złe duchy, kiedy Go zobaczyły, padały przed Nim i krzyczały: „Ty jesteś Synem Bożym!”. 12 On jednak surowo im zabraniał mówić, kim jest4.
Jezus wybiera Dwunastu
13 Potem wyszedł na górę [góra w Biblii to miejsce spotkania z Bogiem] i przywołał tych, których sam chciał. A oni przyszli do Niego. 14 Ustanowił Dwunastu [tylu, ile było pokoleń Izraela], których nazwał apostołami [czyli wysłannikami]5. Mieli być z Nim, a On miał ich wysyłać, żeby głosili Dobrą Nowinę 15 i mieli władzę wyrzucać złe duchy. 16 Ustanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu dał imię Piotr [czyli Skała]6, 17 Jakuba, syna Zebedeusza, i jego brata Jana, którym dał przydomek Boanerges, czyli „Synowie gromu” [być może z powodu gwałtownego charakteru], 18 Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza [celnika, zob. 2,14], Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Tadeusza, Szymona Gorliwego [być może dawnego członka ruchu zelotów, przeciwników Rzymu]7 19 i Judasza Iskariotę [przydomek oznacza zapewne „człowiek z Keriotu”], który później Go wydał.
Jezus i Belzebub
20 Jezus wrócił do domu. Znowu zebrał się tak wielki tłum, że nie mogli nawet zjeść. 21 Kiedy Jego bliscy [krewni z Nazaretu]8 o tym usłyszeli, wyruszyli, żeby Go zabrać. Mówili bowiem: „Odszedł od zmysłów”. 22 A nauczyciele Pisma, którzy przyszli z Jerozolimy [z centrum władzy religijnej, zapewne po to, żeby ocenić Jezusa], twierdzili: „Ma w sobie Belzebuba” [władcę złych duchów]9 oraz: „Wyrzuca złe duchy mocą ich władcy”. 23 Wtedy Jezus przywołał ich do siebie i mówił do nich w przypowieściach [obrazowych porównaniach]: „Jak szatan może wyrzucać szatana? 24 Jeśli w jakimś królestwie wybuchnie wojna domowa, to królestwo nie przetrwa. 25 Jeśli w jakiejś rodzinie dojdzie do rozłamu, ta rodzina nie przetrwa. 26 Jeśli więc szatan powstał przeciw samemu sobie i jest skłócony, to nie przetrwa. To jego koniec. 27 Nikt nie może wejść do domu siłacza [szatana] i ukraść jego rzeczy [uwolnić ludzi spod jego władzy], jeśli najpierw go nie zwiąże. Dopiero wtedy ograbi jego dom [tego dokonuje Jezus]. 28 Zapewniam was10: ludziom zostaną przebaczone wszystkie grzechy i wszystkie bluźnierstwa, ile by ich wypowiedzieli. 29 Ale kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu [świadomie nazywa dzieło Boga dziełem szatana], nigdy nie otrzyma przebaczenia. Jest winny grzechu, który trwa na wieki”11. 30 Powiedział tak, ponieważ mówili: „Ma w sobie złego ducha”.
Prawdziwa rodzina Jezusa
31 Wtedy przyszli Jego Matka i Jego bracia [krewni]12. Stanęli przed domem i posłali kogoś, żeby Go zawołał. 32 Wokół Jezusa siedział tłum. Powiedziano Mu: „Twoja Matka i Twoi bracia są na zewnątrz i Cię szukają”. 33 Odpowiedział im: „Kto jest moją matką i moimi braćmi?”. 34 Rozejrzał się po tych, którzy siedzieli wokół Niego [po swoich uczniach], i powiedział: „To jest moja matka i moi bracia. 35 Kto spełnia wolę Boga, ten jest moim bratem, siostrą i matką”13.