Jezus uzdrawia sparaliżowanego
1 Po kilku dniach Jezus wrócił do Kafarnaum i rozeszła się wieść, że jest w domu [prawdopodobnie w domu Szymona Piotra]. 2 Zebrało się tylu ludzi, że nie było miejsca nawet przed drzwiami. A On mówił im o Bogu [o Bożym królestwie]1. 3 Wtedy przyszli do Niego ludzie ze sparaliżowanym [człowiekiem, który nie mógł chodzić], którego niosło czterech. 4 Nie mogli się z nim przecisnąć przez tłum, więc rozebrali dach [płaski dach z belek, gałęzi i ubitej gliny] nad miejscem, gdzie był Jezus. Zrobili otwór i spuścili na dół nosze, na których leżał chory. 5 Jezus zobaczył ich wiarę [wiarę niosących i samego chorego] i powiedział do sparaliżowanego: „Synu, twoje grzechy są ci przebaczone” [to Bóg je przebacza]2. 6 Siedziało tam kilku nauczycieli Pisma. Pomyśleli sobie: 7 „Jak On może tak mówić? To bluźnierstwo [obraza Boga: przypisywanie sobie tego, co należy tylko do Boga]! Kto może przebaczać grzechy oprócz samego Boga?”. 8 Jezus od razu wiedział, co myślą [choć nie powiedzieli tego głośno], i zapytał: „Dlaczego tak myślicie? 9 Co jest łatwiej powiedzieć sparaliżowanemu: »Twoje grzechy są ci przebaczone« czy »Wstań, weź nosze i chodź«? [Słowa o przebaczeniu łatwo wypowiedzieć, bo nie da się ich sprawdzić. Uzdrowienie każdy zobaczy.] 10 Otóż żebyście wiedzieli, że Syn Człowieczy [tak Jezus nazywa samego siebie]3 ma na ziemi władzę przebaczać grzechy…”. I powiedział do sparaliżowanego: 11 „Mówię ci: wstań, weź swoje nosze i idź do domu!”. 12 Ten wstał, od razu wziął nosze i na oczach wszystkich wyszedł. Wszyscy byli zdumieni, wielbili Boga i mówili: „Czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy!”.
Jezus powołuje Lewiego
13 Jezus znowu wyszedł nad jezioro [Jezioro Galilejskie]. Przychodziły do Niego tłumy, a On je nauczał. 14 Przechodząc, zobaczył Lewiego, syna Alfeusza [zwanego też Mateuszem]4, który siedział w komorze celnej [punkcie poboru opłat]. Powiedział do niego: „Chodź ze Mną”. Lewi wstał i poszedł za Nim. 15 Potem Jezus jadł posiłek w domu Lewiego. Razem z Nim i z Jego uczniami przy stole siedziało wielu celników [poborców opłat, uważanych za oszustów i zdrajców] i grzeszników [ludzi, którzy nie przestrzegali Prawa], bo wielu z nich chodziło za Jezusem. 16 Nauczyciele Pisma ze stronnictwa faryzeuszy [ruchu religijnego, który bardzo ściśle przestrzegał Prawa] zobaczyli, że je z grzesznikami i celnikami [wspólny posiłek oznaczał bliskość i przyjaźń]. Zapytali więc Jego uczniów: „Dlaczego On je z celnikami i grzesznikami?”. 17 Jezus to usłyszał i odpowiedział: „Lekarz nie jest potrzebny zdrowym, tylko chorym. Nie przyszedłem wzywać tych, którzy są w porządku [albo uważają się za takich], tylko grzeszników”5.
Spór o post
18 Uczniowie Jana [Jana Chrzciciela] i faryzeusze akurat pościli [faryzeusze pościli dwa razy w tygodniu]. Przyszli więc do Jezusa i zapytali: „Dlaczego uczniowie Jana i uczniowie faryzeuszy poszczą, a Twoi nie?”. 19 Jezus im odpowiedział: „Czy goście weselni mogą pościć, kiedy pan młody [Jezus mówi tu o sobie] jest z nimi? Dopóki go mają, nie mogą pościć. 20 Przyjdzie jednak czas, kiedy pan młody zostanie im zabrany [zapowiedź śmierci Jezusa]6, i wtedy, w tym dniu, będą pościć. 21 Nikt nie przyszywa łaty z nowego materiału, który jeszcze się nie skurczył, do starego ubrania. Inaczej nowa łata się skurczy i oderwie od starego materiału, a dziura zrobi się jeszcze większa. 22 Nikt też nie wlewa młodego wina do starych bukłaków [worków ze skóry na wino]. Inaczej wino je rozsadzi i przepadnie i wino, i bukłaki. Młode wino wlewa się do nowych bukłaków” [nowość, którą przynosi Jezus, nie mieści się w dawnych formach].
Uczniowie zrywają kłosy w szabat
23 Pewnego szabatu Jezus szedł przez pola zboża, a Jego uczniowie po drodze zaczęli zrywać kłosy [i wyłuskiwać ziarno, żeby je zjeść]7. 24 Faryzeusze powiedzieli do Niego: „Zobacz, dlaczego robią w szabat to, czego nie wolno?” [uważali to za żniwa, a więc za pracę]. 25 Odpowiedział im: „Nie czytaliście nigdy, co zrobił Dawid, kiedy on i jego towarzysze byli głodni i nie mieli co jeść? 26 Za czasów arcykapłana Abiatara8 wszedł do domu Bożego [do przybytku w Nob] i zjadł chleby ofiarne [dwanaście chlebów składanych co szabat przed Bogiem]9, które wolno było jeść tylko kapłanom. Dał je też swoim towarzyszom”. 27 I dodał: „Szabat jest dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. 28 Dlatego Syn Człowieczy jest Panem także szabatu” [ma nad nim władzę jak Bóg, który go ustanowił].