Jezus w Nazarecie
1 Jezus odszedł stamtąd i przyszedł do swojego rodzinnego miasta [Nazaretu]. Szli za Nim Jego uczniowie. 2 Kiedy nadszedł szabat, zaczął nauczać w synagodze. Wielu słuchaczy było zdumionych i mówiło: „Skąd On to ma? Co to za mądrość, którą otrzymał? I jakich cudów dokonują Jego ręce! 3 Przecież to cieśla1, syn Maryi [zwykle mówiono o kimś „syn” z imieniem ojca], brat [krewny]2 Jakuba, Józefa, Judy i Szymona. I czy Jego siostry nie mieszkają tu wśród nas?”. I nie chcieli Go przyjąć3. 4 Wtedy Jezus powiedział do nich: „Prorok wszędzie jest szanowany, tylko nie w swoim rodzinnym mieście, wśród krewnych i we własnym domu”. 5 I nie mógł tam dokonać żadnego cudu [bo cud zakłada wiarę]. Tylko na kilku chorych położył ręce i ich uzdrowił. 6 Dziwił się, że nie mają wiary. Potem obchodził okoliczne wioski i nauczał.
Jezus posyła Dwunastu
7 Przywołał Dwunastu i zaczął wysyłać ich po dwóch [według Prawa świadectwo dwóch osób było wiarygodne]. Dał im władzę nad złymi duchami 8 i przykazał, żeby na drogę nie brali nic oprócz laski: ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w pasie. 9 Mieli mieć sandały na nogach, ale nie brać drugiej koszuli. 10 Mówił im: „Kiedy wejdziecie do jakiegoś domu, zostańcie w nim, dopóki nie pójdziecie dalej. 11 A jeśli w jakimś miejscu was nie przyjmą i nie będą chcieli was słuchać, odejdźcie stamtąd i strząśnijcie proch z nóg [znak, że zrywacie z nimi kontakt]. Będzie to dla nich ostrzeżeniem”4. 12 Poszli więc i wzywali ludzi, żeby zmienili swoje życie5. 13 Wyrzucali wiele złych duchów, wielu chorych namaszczali olejem6 i uzdrawiali.
Śmierć Jana Chrzciciela
14 Usłyszał o tym król Herod [Herod Antypas, władca Galilei], bo imię Jezusa stało się znane. Mówiono: „Jan Chrzciciel powstał z martwych i dlatego działają w nim cudowne moce”. 15 Inni mówili: „To Eliasz”. Jeszcze inni: „To prorok, podobny do dawnych proroków”. 16 Kiedy Herod o tym usłyszał, powiedział: „To Jan, któremu kazałem ściąć głowę. On powstał z martwych”.
17 Herod bowiem kazał pojmać Jana, zakuć go w kajdany i wtrącić do więzienia. Zrobił to z powodu Herodiady, żony swojego brata Filipa, z którą się ożenił. 18 Jan mówił bowiem Herodowi: „Nie wolno ci mieć żony swojego brata”7. 19 Herodiada była więc mu wrogo nastawiona i chciała go zabić, ale nie mogła. 20 Herod bowiem bał się Jana, bo wiedział, że to człowiek prawy i święty, i ochraniał go. Kiedy go słuchał, był bardzo zakłopotany, a jednak chętnie go słuchał. 21 Nadszedł jednak odpowiedni dzień. W swoje urodziny Herod wydał ucztę dla swoich dostojników, dowódców wojskowych i najważniejszych ludzi w Galilei. 22 Weszła córka Herodiady8 [według historyka Józefa Flawiusza miała na imię Salome] i zatańczyła. Spodobała się Herodowi i biesiadnikom. Wtedy król powiedział do dziewczyny: „Proś mnie, o co chcesz, a dam ci”. 23 I przysiągł jej: „Dam ci, o cokolwiek poprosisz, nawet połowę mojego królestwa”. 24 Wyszła i zapytała matkę: „O co mam prosić?”. Ta odpowiedziała: „O głowę Jana Chrzciciela”. 25 Dziewczyna natychmiast wróciła pospiesznie do króla i poprosiła: „Chcę, żebyś mi zaraz dał na misie głowę Jana Chrzciciela”. 26 Król bardzo się zasmucił, ale ze względu na przysięgę i na biesiadników nie chciał jej odmówić. 27 Od razu posłał kata i kazał przynieść głowę Jana. Ten poszedł i ściął go w więzieniu. 28 Przyniósł jego głowę na misie i dał dziewczynie, a dziewczyna dała ją swojej matce. 29 Kiedy uczniowie Jana o tym usłyszeli, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli je w grobie [to zapowiedź tego, co spotka Jezusa].
Jezus karmi pięć tysięcy ludzi
30 Apostołowie wrócili do Jezusa i opowiedzieli Mu o wszystkim, co zrobili i czego nauczali. 31 A On powiedział do nich: „Chodźcie sami na odludne miejsce i trochę odpocznijcie”. Tak wielu ludzi przychodziło i odchodziło, że nie mieli nawet czasu zjeść. 32 Odpłynęli więc łodzią na odludne miejsce, żeby być sami. 33 Ale wielu ludzi widziało, jak odpływają, i rozpoznało ich. Pobiegli pieszo ze wszystkich miast i dotarli tam przed nimi. 34 Kiedy Jezus wysiadł z łodzi, zobaczył wielki tłum. Zrobiło Mu się ich żal, bo byli jak owce bez pasterza9. I zaczął ich długo nauczać. 35 Kiedy zrobiło się już późno, podeszli do Niego uczniowie i powiedzieli: „To miejsce jest odludne, a jest już późno. 36 Odpraw ich, niech pójdą do okolicznych osad i wiosek i kupią sobie coś do jedzenia”. 37 On jednak im odpowiedział: „Wy dajcie im jeść”. Zapytali Go: „Mamy pójść i kupić chleba za dwieście denarów [to mniej więcej zarobek robotnika przez dwieście dni], żeby dać im jeść?”. 38 A On zapytał: „Ile macie chlebów? Idźcie i zobaczcie”. Sprawdzili i powiedzieli: „Pięć, i dwie ryby”. 39 Wtedy polecił im, żeby wszystkich rozsadzić grupami na zielonej trawie [była wiosna, czas przed Paschą]. 40 Usiedli w grupach po stu i po pięćdziesięciu [jak lud Izraela na pustyni]. 41 Jezus wziął pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo, połamał chleby i dawał uczniom, żeby je rozdawali ludziom. Rozdzielił też między wszystkich dwie ryby10. 42 Wszyscy jedli do syta. 43 I zebrano jeszcze dwanaście pełnych koszy kawałków chleba i resztek ryb. 44 A chleb jadło pięć tysięcy mężczyzn [nie licząc kobiet i dzieci, por. Mt 14,21].
Jezus idzie po jeziorze
45 Zaraz potem Jezus kazał uczniom wsiąść do łodzi i płynąć przed Nim na drugi brzeg, do Betsaidy, a sam w tym czasie odprawiał tłum. 46 Kiedy się z nimi pożegnał, odszedł na górę, żeby się modlić. 47 Wieczorem łódź była na środku jeziora, a On sam był na lądzie. 48 Widział, jak uczniowie męczą się przy wiosłowaniu, bo wiatr wiał im prosto w twarz. Nad ranem [między trzecią a szóstą] przyszedł do nich, idąc po jeziorze, i chciał ich minąć11. 49 Kiedy zobaczyli, że idzie po jeziorze, pomyśleli, że to zjawa, i zaczęli krzyczeć. 50 Wszyscy Go zobaczyli i bardzo się przestraszyli. On jednak od razu się do nich odezwał: „Odwagi, to Ja jestem12. Nie bójcie się!”. 51 Wszedł do nich do łodzi i wiatr ustał. Byli tym zupełnie zaskoczeni, 52 bo nie zrozumieli, co się stało z chlebami. Ich serca były twarde13.
Jezus uzdrawia chorych w Genezaret
53 Przeprawili się na drugi brzeg, przypłynęli do Genezaret [żyznej równiny na zachodnim brzegu jeziora] i przybili do brzegu. 54 Kiedy wysiedli z łodzi, ludzie od razu rozpoznali Jezusa. 55 Obiegli całą okolicę i zaczęli przynosić chorych na noszach tam, gdzie, jak słyszeli, On się znajdował. 56 I gdziekolwiek przychodził, do wiosek, miast czy osad, kładli chorych na placach i prosili Go, żeby mogli dotknąć choćby frędzli Jego płaszcza [frędzle przypominały pobożnemu Żydowi o przykazaniach]. A wszyscy, którzy Go dotknęli, odzyskiwali zdrowie.